2007/May/25


เสียงกลอนประตูถูกเปิดออก วิลเลี่ยมปาดเหงื่อออกจาหน้าผากหลังจากใช้เวลาสะเดาะกลอนอยู่นาน

เอาล่ะ! เรียบร้อย คราวนี้ก็เดินอาดๆออกไปข้างนอกได้แล้ว

มีดีเหมือนกันนะเราน่ะ

เลวินพูดชมแต่วิลเลี่ยมกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกชมอยู่ คาลิสโตพุ่งตรงไปที่ทางเดิน จัดการกับยามสองคนให้สลบในพริบตาโดยไม่มีโอกาสได้อุทานอะไรสักคำเดียว ตอนนี้เขากำลังรู้สึกเป็นห่วงและกังวลกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่ คาลิสโตตบหน้าตัวเองเรียกสติกลับคืนมา ยังไม่ถึงเวลาที่จะคิดอะไรต่อมิอะไรให้มากนอกจากสถานการณ์เฉพาะหน้า

..

ที่นี่ที่ไหน...

ริลิสเดินวนเวียนอยู่ในห้องสีขาวนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว เธอถามใครสักคนที่จะหาคำตอบได้ว่า ที่ๆเธออยู่ตอนนี้ คือที่ไหนบนโลก

ภายในตัวของเธอยังไงล่ะ

เสียงๆหนึ่ง ดังขึ้นมา

ห้องที่ว่างเปล่า สมกับเป็นตัวของเธอ ที่นี่เป็นเขตแดนของเธอ เป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมายังไงล่ะ

แล้ว ฉันเป็นใคร?

เธอคือดวงจันทร์ ส่วนฉันคือดวงอาทิตย์

ดวงจันทร์? ดวงอาทิตย์?

ใช่แล้ว ริลิส ใช่แล้ว

เสียงนี้ดังกึกก้องอยู่ในสมองของเธอ รีลิสไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร เธอรู้เพียงแค่ว่าเหตุการณ์บางอย่างที่น่ากลัวกำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต โดยที่เธอไม่สามารถหยุดยั้งได้ เสียงนั้นค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวราวกับปีศาจ

เจ้าชีวิตแห่งข้า... ปลดปล่อยข้าออกมาสิ... ปลดปล่อยข้าออกมา...

นัยน์ตาสีแดงทั้งสองแวววาวอยู่ในความมืดมิด ความรู้สึกบางอย่างแผ่พุ่งเข้ามาในตัวของรีลิส เสียงหัวใจเต้นระรัว สิ่งนี้ที่คนธรรมดาเรียกว่าความกลัว แต่นี่เป็นความกลัวครั้งแรกใชชีวิตของเธอ ตอนนั้นเองที่เธอต้องการจะออกไปจากที่นี่

หนีอย่างนั้นหรือ? เจ้าหนีไปไหนไม่พ้นหรอก สักวัน เจ้าก็ต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง

รีลิสหลับตาลง จากนั้นเสียงก็เงียบไป เธอค่อยๆลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอได้เห็นคือใบหน้าของมาเรียที่แสดงความเป็นห่วง กับเสียงเอะอะอึกทึกอยู่รอบข้าง ตามมาด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง

หนี หนี ไป

ริลิสพยายามที่จะพูดออกมา

......

ทางเดินสู่ห้องโถงใหญ่ เต็มไปด้วยทหารรักษาการณ์ที่นอนสลบไสลไม่ได้สติเพราระเบิดควันสลบของเรน่า

เท่านี้ก็คงหมดแล้วล่ะ รีบไปกันเถอะ!

คาลิสโตพยักหน้ารับและออกวิ่งนำหน้าไปทันที แต่พอมาถึงที่หน้าประตูก็ต้องหยุดวิ่ง ที่หน้าประตูบานนั้นถูกขวางไว้ด้วยอัศวินในเกราะสีทองที่มีผ้าคลุมยาวสีดำสนิทคลุมทับ อัศวินผู้นั้นหยิบดาบที่ใหญ่และยาวไม่แพ้ดาบรูนซอร์ดของแวเรี่ยน ชี้มาที่หน้าของคาลิสโต

จากตรงนี้ไป เจ้าจะผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด คาลิสโต

น้ำเสียงที่เฉียบขาดและเยือกเย็นราวน้ำแข็งดังขึ้น ท่ามกลางโถงมืดๆที่สะท้อนเสียงนั้นก้องกังวาล คาลิสโตหน้าซีดเผือด เขาไม่คิดว่าจะต้องเจอกับชายผู้นี้ในฐานะศัตรูเช่นนี้ คนอื่นๆที่วิ่งตามหลังมาเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ก็พลอยชะงักไปด้วย

ท่านซิมโฟไนท์!

เลวินพูดขึ้น

พวกเจ้าก็ด้วย เลวิน... เรน่า...

แต่ว่า... ท่าน

คาลิสโตพยายามข่มความกลัว

ท่านอาจารย์ ทำไมต้องขวางข้าไว้ด้วย

ซิมโฟไนท์ไม่ตอบอะไร เพียงแต่ปักดาบเซนต์ฟลอร่าลงกับพื้นแล้วพูดเป็นคำสุดท้าย

หน้าที่ของข้าคือขวางพวกเจ้าเอาไว้ ใครก็ตามที่เข้ามามากว่าสามก้าว ตาย...

คาลิสโตรู้ดีว่าคนอย่างซิมโฟไนท์ คำพูดทุกคำถือเป็นคำขาดและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง อัศวินในตำนานของกองทัพอาร์ค แห่งฟรีด้อมผู้นี้ การต่อกรกับเขาถือเป็นฝันร้ายของทหารทุกคนในสมรภูมิ ทว่า มาเรียกับรีลิสที่อยู่ในห้องข้างหน้านั้นสำคัญยิ่งกว่า คาลิสโตคิดตรึกตรองดูแล้ว จึงชักดาบออกมาและตั้งท่าเตรียมต่อสู้

เอาจริงเหรอ คุณคาลิสโต!

คาลิสโต้ไม่พูดอะไร เวลานั้นเอา เขาคิดไปถึงอุดมการณ์ของเฟนริท และคิดถึงตัวเองมาตลอดว่า ตัวเองกำลังต่อสู้เพื่ออะไร มาตอนนี้เอง คาลิสโตเหมือนจะค้นพบคำตอบนั้นแล้ว

ท่านอาจารย์ ข้าไม่เคยคิดจะต่อสู้กับท่าน แต่ตอนนี้สถานการณ์บังคับให้ข้าต้องทำ ขออภัยด้วย

กล้าหาญดีมาก ถ้าเช่นนั้นจงเข้ามา

เซนต์ฟลอร่าตวัดกวาด กินรัศมีเป็นวงกว้าง คาลิสโตก้มและพุ่งเข้าหาด้วยท่าแทง ซิมโฟไนท์ถอนดาบของตนรับไว้ได้ทัน ดาบของทั้งสองคนเข้าปะทะกันในทันที โดยไม่มีใครรู้ว่าผลของการต่อสู้ในครั้งนี้จะลงเอยเช่นไร...


Comment

Comment:

Tweet


#1 by (66.232.97.32) At 2008-04-21 18:07,