2007/May/25


มีอะไรบางอย่างกำลังมาทางนี้...

เลวินเงี่ยหูฟังเสียงพร้อมกับชี้ทิศทางเข้าไปทางป่ารก คาลิสโตเตรียมชักดาบออกจากฝัก เสียงนกกระพือปีกบินออกจากชายป่าและเสียงกิ่งไม้หักดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเงาดำใหญ่บินพุ่งผ่านหน้าไป ตามด้วยร่างของชายคนหนึ่งวิ่งหายเข้าไปในป่าอีกด้าน

นั่นมัน!

เลวินอุทานเสียงดังออกมา จากนั้นแทบจะทันที ก็วิ่งตามชายคนนั้นหายเข้าไปในป่า ทิ้งคาลิสโตที่ยังยืนตกใจไว้เบื้องหลัง

นี่! มัวยืนเซ่ออะไร ไม่ตามไปรึไง!

วิลเลี่ยมร้องทัก พร้อมกับจูงมือรีลิสวิ่งตามเลวินไป

เมื่อกี้มันอะไรน่ะ
คาลิสโตรู้สึกว่าตนเองเห็นอะไรแปลกๆ ก่อนจะออกวิ่งตามทั้งสองคนไป

ท่ามกลางป่าที่รกทึบ กลับมีลานกว้างได้อย่างน่าประหลาด มังกรขนาดกลางสีม่วงคล้ำตัวหนึ่งกำลังยืนเผชิญหน้ากับชายที่เป็นผู้ล่า ขาและปีกเต็มไปด้วยรอยแผลจากคมดาบ

คงไม่หนีไปไหนแล้วสินะ ข้าจะได้จัดการให้เสร็จๆไปซะที

ชายคนนั้นชักดาบยาวออกมา ที่ปลายด้ามดาบนั้นมีเขี้ยวมังกรฝังอยู่

อย่าโกรธกันเลย

ทันทีที่เขากำลังจะฟาดดาบลงไป ลูกธนูของเลวินก็พุ่งเข้ามากระทบปลายดาบและเบนวิถีดาบออกไปทันที

หยุดนะว้อย!

เลวินวิ่งเข้ามายืนอยู่ข้างหน้ามังกรตัวนั้นพร้อมกับง้างธนูเล็งไปที่ชายลึกลับที่เป็นเป้าหมาย เจ้ามังกรชูคอขึ้นส่งเสียงร้องเหมือนกับได้พบกับคนรู้จัก

ไง ไอ้หนูฟอสท์

เลวินยกมือขึ้นลูบหัวเจ้ามังกรด้วยสีหน้ายินดี ชายแปลกหน้าเห็นดังนั้น จึงลดคมดาบลง

มังกรตัวนี้ของเจ้างั้นรึ

ชายลึกลับเก็บดาบเข้าฝักแล้วถามขึ้น

ใช่ แล้วทำไมเจ้าต้องทำร้ายมันด้วยล่ะ

เลวินยังคงเล็งธนูไว้อยู่อย่างไม่ไว้วางใจ

ถ้างั้นก็แล้วไป ขอโทษด้วยนะ ข้านึกว่ามันเป็นมังกรป่าที่ไม่มีเจ้าของ

ชายลึกลับนั่งลงกับพื้น

ข้าชื่อเฟนริท เป็นดราก้อนฮันเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จัก

เลวินยังคงจ้องเฟนริทอยู่อย่างไม่ไว้วางใจ แต่ก็ลดธนูลงแล้วหยิบยาที่เอวมาทาแผลให้ฟอสท์

เจ้าเป็นนักล่ามังกร แล้วมาทำอะไรอยู่ที่ป่าแถวนี้ล่ะ

เลวินถามขึ้นอย่างไม่ค่อยใส่ใจในคำถามนัก

ข้ากำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่น่ะ

เฟนริทนิ่งเงียบไปนานจนเลวินสงสัยจึงหันไปมองและสังเกตุเห็นเขี้ยวมังกรที่ด้ามดาบของเฟนริท

เฮ้! เขี้ยวอันนั้น อย่าบอกนะว่า เป็นเขี้ยวของมังกรตาเดียว

เลวินอุทานขึ้น ฟอสท์หันขวับกลับมามอง

เจ้ารู้จักมันด้วยรึ!

..


กองไฟถูกก่อขึ้นที่บริเวณลานกว้างเพื่อใช้เป็นที่พักในคืนนี้ วิลเลี่ยมกับรีลิสสนใจในตัวฟอสท์อย่างมาก ส่วนคาลิสโตกับเลวินกำลังนั่งฟังเฟนริทเล่าเรื่องต่างๆอย่างสนใจ

อย่างที่เจ้าบอก นี่คือเขี้ยวของมังกรตาเดียวแฟลมไบรก้า จ้าวแห่งมังกรในตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดามังกรทั้งหมดบนโลก

เฟนริทหยิบดาบของตนให้คาลิสโตกับเลวินดู เขี้ยวสีแดงใสราวกับอัญมณีเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด

มังกรตาเดียวในตำนาน ถ้าไม่เห็นเขี้ยวนี่กับตา ข้าคงไม่เชื่อว่ามันมีอยู่จริง

เลวินจ้องมองเขี้ยวพลางรำพึง

มีสิ ข้าเชื่อเช่นนั้น

เฟนริทพูดขึ้น คาลิสโตที่นั่งนิ่งอยู่ก็เอ่ยปากถาม

แล้วเขี้ยวมังกรนี่ เจ้าได้มายังไงกัน

เฟนริทหยิบดาบเก็บใส่ฝักดาบแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

เดิมทีมันเคยเป็นของพ่อข้า ดราก้อนฮันเตอร์เพียงคนเดียวที่เคยพบ และต่อกรกับมัน แต่ก็ทำได้เพียงแค่ตัดเขี้ยวของมันเท่านั้น จะเรียกได้ว่าเป็นสมบัติของตระกูลข้าเลยก็ว่าได้

หมายความว่ามันเก่งมากสินะ

คาลิสโตยังมีท่าทีไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่เฟนริทเล่า

มังกรตาเดียวในตำนาน กล่าวกันมาว่า มีเกล็ดเป็นทองคำบริสุทธิ์ ปีกของมันสามารถพัดโบกให้เกิดพายุได้ ดวงตาสีแดงเข้ม เปลวไฟที่หลอมละลายโลหะได้ทุกชนิด และยังสามารถใช้พลังธรรมชาติต่างๆได้อย่างไร้ขีดจำกัด รูปร่างลักษณะทั้งหมดก็ยังไม่มีใครเคยได้พบเห็นแบบจริงๆจัง นอกจากพ่อของข้า

เฟนริทลูบที่เขี้ยวเบาๆ

น่าเสียดาย พ่อข้าเองก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน อีกจุดประสงค์หนึ่งของข้าก็คือการค้นหาพ่อ

เฟนริทยกดาบขึ้น สายตาแสดงความตั้งใจอย่างแน่วแน่

ข้าจึงสาบานไว้กับดาบนี้ สาบานกับพ่อของข้า ว่าข้าจะต้องตามหามังกรในตำนานให้เจอ แล้วก็สังหารมันให้จงได้!

อุดมการณ์ที่แน่วแน่ ทำให้คาลิสโตและเลวิน ปรบมือให้

..


ฟอสท์กระพือปีกส่งเสียงร้องดังก้องป่า เพียงคืนเดียวอาการบาดเจ็บของมันก็หายสนิทแล้ว เลวินเดินเข้ามาลูบหัวมันเบาๆแล้วกระโดดขึ้นขี่คออย่างง่ายดาย

เจ้านี่หายดีแล้วล่ะ เราออกเดินทางกันเลยดีกว่า

เลวินตะโกนเรียกคนอื่นๆให้ตื่นขึ้น

เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ไปกับพวกเรา

คาลิสโตถามเฟนริทที่กำลังเก็บของเตรียมออกเดินทาง

ไม่ดีกว่า รบกวนพวกเจ้ามาพอแล้ว อีกอย่าง ข้าออกเดินทางคนเดียวแบบนี้สะดวกใจกว่า

เฟนริทยิ้มให้กับทุกคน รวมทั้งเจ้าฟอสท์ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าฟอสท์จะยังคงดูกลัวเพนริทอยู่

แล้ว จากนี้ไปเจ้าจะไปที่ไหนต่อล่ะ?

ไม่รู้สิ ก็คงจะออกเดินทางไล่ตามตำนานไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เฟนริทแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วก็ถอนหายใจ

เอาล่ะ! ข้าไปล่ะนะ ถ้ามีโอกาส เราคงได้เจอกันอีก

เฟนริทหันหลังกลับโบกมือให้ ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในป่า

เฮ้! คุณคาลิสโต เราพร้อมจะออกเดินทางต่อแล้วนะ

เลวินตะโกนเรียกอีกครั้ง มังกรน้อย ฟอสท์ กางปีกคำรามติดต่อกันหลายครั้งและเริ่มกระพือปีก คาลิสโตรีบวิ่งกระโดดขึ้นนั่งบนหลังมันทันที ฟอสท์ค่อยๆบินขึ้นเหนือป่ามันบินวนอยู่สองสามรอบ ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ทิ้งดินแดนจักรวรรดิไว้เบื้องหลัง

Comment

Comment:

Tweet