2007/Apr/12

เด็กสาวนั่งจ้องมองดวงจันทร์กลมโตอยู่ในห้องมืดๆ ที่มีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดผ่านซี่กรงเข้ามา

ชีวิตคืออะไร?

เธอเฝ้าหาคำตอบให้กับคำถามนี้มาตลอด ตั้งแต่ถูกสร้างขึ้นมาในฐานะสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์สำหรับการทดลอง เธอใฝ่หาอิสระ ต้องการออกไปสู่โลกภายนอก แม้จะเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา แต่เธอก็สามารถคิดได้เหมือนมนุษย์ทั่วไป เพียงแต่เด็กสาวไม่สามารถที่จะแสดงอารมณ์ออกมาได้ ไม่ว่าจะดีใจ เสียใจ เจ็บปวด หรือทุกๆอารมณ์พื้นฐานของมนุษย์

ดวงตาสีแดงก่ำตัดกับผิวซีดๆและเส้นผมสีขาวโพลน มองออกไปยังทะเลเมฆ สีดำและดวงดาวเต็มท้องฟ้า ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ เสียงโครมครามดังมาจากนอกห้อง ประตูเหล็กค่อยๆเปิดออก ห้องที่เคยมืดมิดเริ่มมีแสงสว่างขึ้น คาลิสโตเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูลงเบาๆ

เธอเป็นใคร?

คาลิสโตถามขึ้น

......รีลิส ...โค้ด.. ศูนย์ ศูนย์ สอง.....

รีลิสตอบด้วยเสียงแหบพร่า ตะกุกตะกัก เพราะไม่ได้ใช้เสียงมาเป็นเวลานานแสนนานแล้ว

เธอคือรีลิสอย่างนั้นหรือ?

รีลิสพยักหน้าระคนกับแปลกใจที่ได้เห็นหน้าคาลิสโตเป็นครั้งแรก

.

ท่ามกลางความมืดในห้องเล็กๆ มีเพียงเสียงของคาลิสโตเท่านั้นที่ดังอยู่ ดวงจันทร์ถูกเมฆหมอกบังไปหมดแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะรุ่งสาง

เธออยู่ในห้องนี้มาตลอดเลยเหรอ?

ไม่มีคำตอบกลับมา

เอาเถอะ ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร

เป็นเวลานานที่คาลิสโตนั่งจ้องรีลิสอยู่แบบนั้นและพลางคิดในใจ เด็กคนนี้หรือ กุญแจสำคัญของคำทำนาย ดูยังไงก็เหมือนกับเด็กเพิ่งเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่ ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นแผลของคาลิสโตก็เริ่มเจ็บขึ้นมาอีก คาลิสโตแก้ผ้าพันแผลออกและควานหาขวดยาจากกระเป๋า

แผล

ริลิสพูดขึ้น

ใช่แล้ว แผล

ริลิสค่อยๆคลานเข้ามาหาคาลิสโต โซ่ตรวนที่คอและข้อมือและข้อเท้าระโยงรยางค์เต็มตัวเธอไปหมด จนคาลิสโตเริ่มรู้สึกสงสารเด็กผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาจับใจ ริลิสจ้องมองแผลที่ไหล่ซ้ายของคาลิสโต้ จากนั้นก็ยื่นมือของเธอไปที่ไหล่

เป็นแผลต้องรักษา

แสงเรืองรองขึ้นมาจากมือของริลิส และค่อยๆวิ่งไปยังแผลที่ไหล่ของคาลิสโต จากนั้นแผลที่เลือดยังไหลอยู่ก็ค่อยๆปิดลงอย่างน่าอัศจรรย์ คาลิสโต้รู้ว่านี่คือพลังเวทย์มนต์ ระหว่างที่กำลังรักษาอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง

หาให้เจอ! มันต้องอยู่ที่ใดที่หนึ่งในหอคอยนี้แหละ!

แย่ล่ะสิ พวกทหารแห่กันมาอีกแล้ว

คาลิสโตลุกขึ้น ใช้ดาบตัดโซ่ตามร่างกายของเด็กสาวออก และคว้าข้อมือรีลิสเอาไว้

รีบไปเถอะ

เธอไม่มีอาการขัดขืน และปล่อยให้คาลิสโตดึงตัวเข้าไปหาอย่างง่ายดาย ประตูเหล็กถูกถีบออก คาลิสโตจูงมือรีลิสวิ่งออกไปตามทาง ที่สุดทางเดินมีทางยาวออกไปซ้ายขวา

ทางไหนดีล่ะเนี่ย

เสียงฝีเท้าของเหล่าทหารดังไล่หลังใกล้เข้ามาทุกที

ทางซ้าย...

เสียงของรีลิสพูดขึ้นมาเบาๆ

งั้นเหรอ... ดีล่ะ!

คาลิสโตแบกรีลิสขึ้นหลังชักดาบออกมาวิ่งตรงไปตามที่รีลิสบอก แต่ทางข้างหน้าก็มีทหารยืนดักรออยู่เช่นกัน

หลีกๆๆๆ หลีกไป!

Comment

Comment:

Tweet